Het geheugen van mijn lichaam

De ruimte tussen je vingers, van wie is die ruimte? Rondom een lichaam, net buiten de huid ligt niemandsland. Een gebied dat door niemand wordt toegeëigend. Waar ligt de grens tussen niemandsland en de buitenwereld? Omlijnt die grens de buffer tussen het individu en de dingen om ons heen?

Margreet Kramer tornt aan de maat van het niemandsland, de buffer. Bij haarzelf maar ook bij anderen. De maat van de mens is de ware maat. Niet de grootsheid van de wereld. Ze verlegt de grenzen. Verder weg. Dichterbij. Pellen, schrappen, schillen, zodat ze zo dicht mogelijk bij de anderen, de dingen en zichzelf komt. In die kwetsbaarheid kun je je zintuigen pas echt gebruiken. Contact hebben met anderen. Je bereikt de binnenkant, de kwetsbaarheid, de essentie. Het geheugen van je lichaam, het geheugen dat zichzelf niet kan verloochenen. Het bloost, rilt, stamelt, wil aangeraakt worden en blijft ademhalen. In deze handelingen (her)ken je jezelf. Het lichaam heeft het onthouden. Alledaagse handelingen die we niet meer hoeven te leren, die voortkomen uit een reeks andere handelingen. Onnavolgbaar, onvermijdelijk. Een overhemd op blote huid. Handen die elkaar aanraken. Aardappelschillende handen. Een schoonmaker die gedachteloos de knoppen bediend en toch de vuilnis laat verdwijnen. Ademhalen.

In haar intieme performances die ze op video vastlegt zie je de schoonheid van het eigenlijke lichaam. Van alle opsmuk en bescherming ontdaan. De herhaling van de alledaagse handelingen laat je beseffen dat het lichaam alles in zich heeft. Alles wat je moet weten van het menszijn. Van de grootste wreedheid tot het tederste.